Poniżej znajduje się jeden z… wielu quizów (kolejne w toku) dotyczące powieści J. R. R. Tolkiena. Pokazuje to tylko, jak bogatym dziełem jest “Hobbit”.
Uwaga! Quizy dotyczące Hobbita… stworzone są w oparciu o powieść, nie o film. 😉
Aby rozpocząć quiz kliknij “DALEJ” poniżej.
Ta gra pozwoli opanować rozpoznawanie cech powieści i jej odmian. Po pierwsze – poznasz najważniejsze wyznaczniki danego podgatunku. Po drugie – w przyjemny sposób będziesz mógł się ich nauczyć.
Powodzenia!
Pozostałe testy i quizy znajdziesz na e-polonista.pl/panodpolskiego.
Poniżej znajduje się test powtórzeniowy z lektury “Zemsta”. Jej autorem jest Aleksander Fredro.
Tekst lektury, całkowicie darmowo, jest dostępny w serwisie Wolne lektury
Aleksander Fredro, Zemsta
Szybki test z wiedzy o “Zemście” Aleksandry Fredry,
Pozostałe testy, quizy i zadania możesz znaleźć na
e-polonista.pl/panodpolskiego.
Poniższa “gra” polega na odpowiednim dopasowaniu pojawiających się liczebników do grup. Po pierwsze – celem gry jest opanowanie umiejętności rozróżniania liczebników. Po drugie – przytrzymaj pojawiający się przykład, a następnie przeciągnij go w odpowiednie miejsce.
Gotowe!
Gra umożliwia powtórkę materiału z rzeczownika, przymiotnika, spójnika, przysłówka oraz przyimka. Ponadto jest dość prosta w użyciu.
Po drugie – w prawym, górnym rogu jest przycisk umożliwiający uruchomienie aplikacji w trybie pełnoekranowym.
Zasady: poszczególne bloki należy przenosić pod odpowiednie nazwy części mowy.
Poniżej znajduje się test z Opowieści wigilijnej, Charlesa Dickensa. Jest to jedna z lektur obowiązkowych w klasach 7-8. Warto więc przypomnieć sobie jej najważniejsze treści.
Charles Dickens
Test z lektury Opowieść wigilijna autorstwa Charlesa Dickensa. Dobry pomysł na powtórkę przed sprawdzianem czy egzaminem ósmoklasisty.
Szybki test sprawdzający wiedzę z powieści Jana Brzechwy “Akademia Pana Kleksa”. Warto przypomnieć sobie treść lektury, gdyż pamięć bywa ulotna.
Akademia Pana Kleksa
Szybka powtórka z powieści Jana Brzechwy “Akademia Pana Kleksa”.
Na niecały tydzień przed 28. finałem WOŚP przyszła mi do głowy taka refleksja… Rozwinięciem tytułowego skrótu WOEP jest… Wielka Orkiestra Edukacyjnej Pomocy. Czy w kraju nad Wisłą jest potrzebna kolejna “zrzuta narodowa”, aby system edukacji zaczął dobrze funkcjonować? A może, żeby działał chociaż trochę sprawniej?
Już kilka late temu miałem ochotę napisać do pana Owsiaka, aby uruchomił akcję dedykowaną szkolnictwu. Potrzeb wszak jest bez miara. Brakuje nie tylko pieniędzy (co powszechnie wiadomo) na podwyżki dla nauczycieli, ale także na materiały biurowe, lepszy (bo nie chcę napisać “dobry”) sprzęt komputerowy, multimedialny, jak również pomoce dydaktyczne. Od kilku lat promuje się w szkołach naukę programowania. Dobre zestawy (np. Lego) jednak swoje kosztują. Biblioteki szkolne może posiadają lektury, ale aby być na bieżąco to już ciężko.
Nie można być ślepym, ponieważ raz po raz ruszają rządowe programy – w pamięci mam Cyfrową Szkołą albo Aktywną Tablicę. Programy jednak dość szybko się kończą, sprzęty zostają i… się starzeją. Ponad dekadę temu wyposażano szkoły w centra multimedialne. Zapomniano przy tym, iż komputery, które znalazły swoje miejsce w bibliotekach, należy aktualizować. Jeśli w szkole znajdzie się pasjonat informatyki, to sprzęt działa do dziś. Jeśli nie…
Jeśli już było na tym blogu coś w tym temacie to przepraszam. W edukację i szkolnictwo się inwestuje! Jednocześnie nie oczekuje się zwrotu w postaci gotówki (nie mówię akurat o szkolnictwie prywatnym, bo to trochę inna para kaloszy i temat na inną dyskusję). Taką dewizę, moim zdaniem, każdy premier oraz minister finansów powinien mieć wypisaną na biurku. Dodajmy do tego, że z ochroną zdrowia winno być identycznie (z promocją profilaktyki włącznie).
Ministrowi oświaty (edukacji – jak zwal tak zwał!) już nic do pieniędzy! Wystawia rachunek do zapłaty i tyle! Zwrot takiej inwestycji przyjdzie, o czym jestem święcie przekonany.
Odpowiedzmy sobie zatem sami: czy potrzebujemy Wielkiej Orkiestry Edukacyjnej Pomocy (WOEP)? Przy samej nazwie nie będę się upierał – można zmienić.
Doszliśmy, ponownie moim zdaniem, do ściany, przy której władza centralna przerzuca się z samorządowcami kto, za co ma płacić. Pośrodku stoją nauczyciele, dzieci oraz rodzice. Brak przejrzystego systemu wydatkowania sprawia, że… dutków ciągle brakuje. I będzie…
Jest godzina 23:20 i zaczynam pisać ten tekst. Właśnie skończyłem czytać “Czarną Madonnę” Remigiusz Mroza. Czuję, że serce jeszcze nie jest spokojne, a tętno nieco podwyższone. Trochę zwalam to na karb tego, że dzisiaj przebiegłem swoje pierwsze 10 km w tym roku i organizm dochodzi jeszcze do siebie. Niemniej stwierdzam – czegoś takiego nigdy czytałem! I nigdy czytać już nie chcę!!! A po drugie – chciałbym o tej książce porozmawiać z samym autorem.
Przegapiłem, po prostu przegapiłem. 11 listopada 2017 r. miała miejsce premiera siódmego tomu serii “Drużyna”, autorstwa Johna Flanagana. Autor pochodzi z Australii, a zasłyną książkami innej serii – “Zwiadowcy”. O kilku pisałem już na e-poloniście, ale postanowiłem wrócić do tematu.
Tu tylko wspomnę, że nie przeczytałem jeszcze “Zwiadowcy: Wczesne Lata 2. Bitwa na wrzosowiskach”. “Wczesne Lata” to taka seria w serii (podseria?), której akcja dzieje się przed pierwszym tomem “Zwiadowcy. Księga 1. Ruiny Gorlanu”. Jednak z tego, co mówił mi znajomy, ten drugi tom będzie prawdopodobnie ostatnim, gdyż kończy się właśnie w momencie rozpoczęcia “Ruin Gorlanu”. Wiem, że trochę to zawiłe, ale jak doczytacie do końca, może coś się wyjaśni.
Odpowiadam już na pytanie z nagłówka.
Po pierwsze za lekką i przyjemną fabułę – “Zwiadowcy” nie są być może wielkim dziełem literackim, jednak idealnie nadają się długie jesienne lub zimowe wieczory. Przenosimy się w czasy zbliżone do średniowiecza. Rycerze, turnieje, jazda konna, zamki, księżniczka – doskonale znamy to z historii. Przestrzeń z kolei to bliżej nieokreślona kraina, Araluen oraz ościenne państwa. Jest to kolejna Nibylandia albo Never-never-land – określenia zaczerpnięte z “Rękopisu znalezionego w smoczej jamie” A. Sapkowskiego. Klimat jak najbardziej mi odpowiadający.
Po drugie – będąc nieco zmęczony magią i zjawiskami nieprawdopodobnymi, przyjemnie odpocząłem właśnie przy lekturze “Zwiadowców”. Czegoś, co nazwalibyśmy zwyczajowo czarami, tam nie znajdziemy. Jest jeden tylko wątek, przy czym okazuje się, że to, co nazwano magią, było sztuczkami… chemicznymi (“Zwiadowcy. Księga 5. Czarnoksiężnik z Północy”).
Trzecim argumentem są postaci tytułowych Zwiadowców – Willa i jego nauczyciela Halta. Ten pierwszy jest sierotą, który dzięki swoim umiejętnościom (szczególnie sprytowi, ale także niebywałej zwinności), trafia na nauki do wspominanego Halta. Ostatecznie ma zasilić szeregi korpusu strażników królestwa (nie chcę już w kółko powtarzać słowa “zwiadowca”, ale nijak nie potrafię go zastąpić). Dlaczego właśnie ci dwaj? Na serię trafiłem dzięki uczennicy, zaraz na początku swojej szkolnej kariery. A że Halt jest bardzo wyrazistą postacią, szybko przypadł mi do gustu. Ja z kolei zaczynałem bycie nauczycielem, więc literacki wzór (niedościgniony) był niczym woda na młyn.
Gorąco polecam tę serię wszystkim – zarówno dzieciom, jak również dorosłym. Miła odskocznia, która wprawi w radość, ale nie dość jej również napięcia.
O “Drużynie” napiszę wkrótce. 🙂
“Zwiadowcy. Wczesne lata”: