e-polonista

Kategoria: Uncategorized

  • Trening Form Czasownik Nieregularnych – j. angielski

    Po ukończonym kursie “Umiejętności Jutra”, nieco sobie ćwiczę. Poniżej prezentuje stworzonego dla dziecka Trenera Form Czasowników Nieregularnych. Miłej zabawy!

    PS. Wersja testowa.

    Trener Czasowników Nieregularnych

    Trener Czasowników Nieregularnych

    Ładowanie pytania…

    …

  • Klasa 6 – Powieść i jej odmiany (rozpoznawanie cech)

    Ta gra pozwoli opanować rozpoznawanie cech powieści i jej odmian. Po pierwsze – poznasz najważniejsze wyznaczniki danego podgatunku. Po drugie – w przyjemny sposób będziesz mógł się ich nauczyć.

    Powodzenia!

    Pozostałe testy i quizy znajdziesz na e-polonista.pl/panodpolskiego.

  • Lektura 4 – Akademia Pana Kleksa – test

    Szybki test sprawdzający wiedzę z powieści Jana Brzechwy “Akademia Pana Kleksa”. Warto przypomnieć sobie treść lektury, gdyż pamięć bywa ulotna.

    Akademia Pana Kleksa

    Szybka powtórka z powieści Jana Brzechwy “Akademia Pana Kleksa”.

  • Klasyfikacja błędów językowych

    Poniżej zamieszczam klasyfikacje błędów językowych. Przed reorganizacją bloga była to strona, często odwiedzana. Stąd też ten wpis.


    Klasyfikacja błędów językowych, czyli jak się nazywa dany błąd… 

    • BŁĘDY GRAMATYCZNE
      • Błędy fleksyjne:
        • wybór niewłaściwej postaci wyrazu,
        • wybór niewłaściwego wzorca odmiany,
        • wybór niewłaściwej postaci tematu fleksyjnego,
        • wybór niewłaściwej końcówki fleksyjnej,
        • nieodmienienie wyrazu, posiadającego swój wzorzec deklinacyjny,
        • odmienienie wyrazu, któremu nie można przypisać wzorca odmiany.
      • Błędy składniowe:
        • w zakresie związku zgody,
        • w zakresie związku rządu,
        • w używaniu przyimków,
        • w zakresie używania wyrażeń przyimkowych,
        • niepoprawne skróty składniowe,
        • niepoprawne konstrukcje z imiesłowowym równoważnikiem zdania,
        • konstrukcje niepoprawne pod względem szyku,
        • zbędne zapożyczenia składniowe.
    • BŁĘDY LEKSYKALNE
      • Błędy słownikowe (wyrazowe):
        • neosemantyzacja; używanie wyrazów w niewłaściwym znaczeniu,
        • mylenie znaczeń wyrazów podobnych brzmieniowo lub morfologicznie i ich niepoprawne wymienne stosowanie,
        • posługiwanie się pleonazmami,
        • nadużywanie wyrazów modnych.
      • Błędy frazeologiczne:
        • zmiana formy frazeologizmów wskutek wymiany, redukcji lub uzupełnienia składu związku,
        • zmiana formy frazeologizmu wskutek zmiany postaci gramatycznej jednego ze składników,
        • zmiana znaczenia frazeologizmu,
        • użycie frazeologizmu w niewłaściwym kontekście, powodującym odżycie znaczenia dosłownego.
      • Błędy słowotwórcze:
        • używanie formacji zbudowanej niezgodnie z polskimi modelami słowotwórczymi,
        • zastosowanie niewłaściwego formantu,
        • wybór niewłaściwej podstawy słowotwórczej.
    • BŁĘDY FONETYCZNE
      • Niepoprawna wymowa:
        • pojedynczych głosek,
        • grup głoskowych.
      • Literowe odczytywanie wyrazów:
      • Redukcja głosek i grup głoskowych,
      • Niepoprawne akcentowanie wyrazów i form wyrazowych.
    • BŁĘDY STYLISTYCZNE (UŻYCIA)
      • Niewłaściwy dobór środków językowych w określonej wypowiedzi, niedostosowanie ich do jej funkcji:
        • używanie elementów oficjalnych w wypowiedziach potocznych,
        • używanie elementów potocznych o charakterze publicznym,
        • stylizacja językowa nie mająca uzasadnienia w treści i charakterze stylowym wypowiedzi.
      • naruszenie zasad jasności, prostoty i zwięzłości stylu:
    • BŁĘDY ZEWNĘTRZNOJĘZYKOWE (ZAPISU)
      • Błędy ortograficzne:
        • używanie niewłaściwych liter i połączeń literowych w zapisie,
        • niewłaściwa pisownia łączna lub rozdzielna; także niewłaściwe użycie dywizu,
        • niewłaściwe używanie wielkich i małych liter na początku wyrazów.
      • Błędy interpunkcyjne:
        • brak właściwego znaku interpunkcyjnego (zwłaszcza przecinka),
        • zbędne użycie znaku interpunkcyjnego,
        • użycie niewłaściwego znaku interpunkcyjnego.
        •  

    Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C5%82%C4%85d_j%C4%99zykowy

    • #Dobry_Ojczysty Czy jesteśmy w stanie się zrozumieć? Rzecz o frazeologizmach.

      Zdjęcie stąd
      Pytanie postawione w tytule wpisu nie ma nic wspólnego z polityką. Jest to bardziej owoc ostatnich przemyśleń…
      1. Zaczęło się od zajęć z szóstoklasistami nt. związków frazeologicznych. Okazało się, iż kiedy przyszło do praktyki, rzucałem grochem o ścianę (użycie frazeologizmu w tym miejscu jest celowe zabieg celowy). Podawałem przykłady frazeologizmów i prosiłem o ich wytłumaczenie. Dla mnie większość była oczywistością, dla moich uczniów już niekoniecznie.
      2. Dlaczego nie rozumiemy polskich frazeologizmów? Przyczyn zapewne można wymienić wiele. Jednak przechodząc niedawno obok półek z literaturą dla dzieci i młodzieży w dość popularnej sieci księgarskiej, zauważyłem, że wśród “topów” brak polskich autorów.
      Osobiście lubię książki dla młodzieży – zresztą nierzadko wspominam na blogu o tym, co przeczytałem. I co? Tunele – Anglia, Zwiadowcy, Drużyna – Australia – to tylko trzy tytuły, które przyszły mi do głowy. Dodać należy jeszcze Harry’ego Pottera, niestety Tolkiena i wielu innych zagranicznych pisarzy, którzy zyskali uznanie i polskich czytelników.
      Do czego zmierzam? Czytamy głównie tłumaczenia – a tłumacz nie zawsze (bo też w moim przekonaniu nie powinien) dostraja książkę do polskich realiów. Dlaczego Shrek był taki popularny? Ponieważ dubbing został stworzony pod polskiego widza, teksty były zrozumiałe. Prawdopodobnie gdyby polski tekst Shreka przetłumaczyć i puścić to twórcom ogra, efekt komizmu nie byłby osiągnięty. 
      Podobnie, gdyby dosłownie przetłumaczyć dialogi na język polski, mało kto by zrozumiał kontekst i po prostu nie byłoby to śmieszne.
      3. Dochodzę do wniosku, iż kod, którym jest język polski, a którym mamy niejako pierwotnie się posługiwać, będzie coraz bardziej niezrozumiały. M.in. przez to, iż coraz mnie używamy rodzimy idiomów. Ot, co…

    • #Dobry_Ojczysty Polonista pisze post, post jest napisany

      Krótko, zwięźle i na temat. Coś jest napisane (strona bierna) np. na kartce, na tablicy, w książce. Ale uczeń pisze (strona czynna) na kartce, nauczyciel napisał coś na tablicy, autor napisze książkę.

      Pisze ktoś (trudno mówić, aby coś pisało, jest to cecha typowo ludzka – ważna przy personifikacji, uosobieniu). Jeżeli już to zrobił, to zostało/jest napisane.

      Stojąc przy tablicy uczniowie często pytają: “Co tam pisze?” Odpowiadam żartobliwie, że nic albo nikt. Zresztą po jednym semestrze większość już nie popełnia tego błędu.

    • “Duża litera” czy “wielka litera”? – oto jest pytanie!

      Twieet pani Joanny Kluzik-Rostkowskiej, minister edukacji narodowej, wzbudził duże poruszenie wśród użytkowników internetu.

      Drodzy hejterzy. Rozumiem, ze do Was tylko dużymi literami, bo dowcipu nie łapiecie.”Negocjacje” były w cudzysłowiu😎 Tak trudno to pojąć?

      — Joanna Kluzik (@joannakluzik) październik 1, 2015

      Użycie formy “w cudzysłowiu” jest błędem i to bez dyskusji, tak “dużymi literami” nakazuje pewną refleksję. Sama pani Minister komentuje:

      O proszę:) prof.Miodek jest zwolennikiem dużej, a nie wielkiej litery😎 Polecam wczorajszym mądralom:) https://t.co/nO9W0lgef6

      — Joanna Kluzik (@joannakluzik) październik 2, 2015

      I ma tu rację. Pan Mirosław Bańko z PWN (źródło) stwierdza, iż nie istnieje w języku polskim norma określająca, która z form jest poprawna. Ważna jest konstrukcja wyrażenia. Piszemy bowiem coś wielką/dużą ewentualnie małą literą, a nie z wielkiej/dużej/małej litery. Ponownie odsyłam do pana Mirosława Bańsko (źródło).

      Popularność formy wielką literą, wg mnie, bierze się stąd, iż słowniki podają zasady, że coś piszemy wielkimi literami.

    • Plan rozwoju zawodowego

    • #7 DobryOjczysty – Garnki w Garkach.

      Mogą być emaliowane lub teflonowe, kolorowe i nierdzewne. Są i takie, w którym gotuje się bez wody. 😉 Szkoda tylko, że nikt nie wpadł jeszcze na takie, których nie trzeba myć…

      Mowa o garnkach. Proste słowo, które w środku ma głoskę [n], co potwierdza zapis IPA [ˈɡarnɛk]. 
      Wiele razy słyszałem jednak o “garkach”. I jak się okazało, że Garki to wieś w Gminie Odolany, w województwie wielkopolskim (pozdrawiam serdecznie mieszkańców!).

      Zatem w Garkach można gotować, choć uważam, iż garczanie używają jednak garnków. 😉

    • #6 DobryOjczysty – Wiosna, wiosna, wiosna, ach to Ty!

      Redagując ten wpis, za oknem świeci słońce (niekoniecznie data publikacja pokrywa się z datą tworzenia), chociaż powoli skłania się już ku zachodowi. Jest przede wszystkim ciepło, aż chce się zanucić Wiosna, wiosna, wiosna, ach to Ty!

      Aha, ach!

      Nie wiosna jest jednak głównym tematem wpisu, a jedno słówko, znajdujące się w tytule piosenki pana Marka Grechuty. Ach – o tym słowie tu mowa.

      “Ach” jest wykrzyknikiem*, w dodatku wykrzyknikiem właściwym (wg podziału na pochodzenie). Zawsze pisane przez “ch”. I właśnie dlatego, że ktoś napisał przez “samo-ha” wspominam o tym na blogu. W odróżnieniu od “aha” (również wykrzyknik), które jest pisane tak jak widać.

      Można coś jeszcze  “achać”, czyli «zachwycać się czymś w sposób afektowany», ale wtedy już mamy do czynienia z czasownikiem, a nie rzeczonym wykrzyknikiem.

      Mamy więc dwa wykrzykniki: “ach” oraz “aha”. 🙂

      *Sam wykrzyknik to nieodmienna część mowa, która z różnych powodów znalazła się w programie języka polskiego dopiero w gimnazjum. Z mojego skromnego doświadczenia wiem, że mało osób w ogóle wie, iż w naszym pięknym języku istnieje taka część mowy.