W świadomości społeczeństwa przyjęło się, iż nauczyciele mają wakacje. Nic bardziej mylnego! Przepisy jasno mówią o urlopie wypoczynkowym.
Zaznaczam: ten wpis ma cel informacyjny. Podaję fakty, podstawę prawną i takie tam nudy, których nikomu nie chce się czytać… 🙂
Ostatnio na Facebooku udostępniałem informację o zapowiadanej premierze filmu “Chata”, która ma mieć miejsce w marcu przyszłego roku. Pozwolę sobie zacytować samego siebie: Czekam na ten film i jednocześnie się go boję… Obawa wynika z tego, iż to, co zobaczę na ekranie może zburzyć moje wyobrażenie. Intersemiotyka jest w tym przypadku bardzo brutalna – moje postrzeganie “Chaty” może różnić się od wizji reżysera.
Przeszukałem również bloga, z myślą, iż przypomnę tekst o tej książce. Bardzo się zdziwiłem, gdyż okazało się, iż takowego w ogóle nie popełniłem. Dzisiaj nadrabiam zaległości.
Chatę, autorstwa Williama P. Younga, przeczytałem ponad sześć lat temu. Mój egzemplarz nie jest już w najlepszym staniu, ponieważ komu tylko mogłem to pożyczałem. Książka zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Dzięki niej zmieniłem swoje myślenie. Chata zajmuje wysokie miejsce w moim “Top 100 Najważniejszych Książek Życia”.
Czytając recenzje dotyczące Gry o Ferrin, miałem wrażenie, że przede mną objawia się w całej krasie znak jing jang. Dwie siły, dwa światy, dwie moce – totalnie (wiem, że nadużywam tego słowa, ale w tym miejscu jest akurat na miejscu) różne, odmienne, wręcz skrajne. I doszedłem do wniosku, iż pisarstwo Katarzyny Michalak albo się kocha, albo nienawidzi.
[Na marginesie: Gdybym chciał podbić poczytność tego wpisu, nadmieniłbym, iż książka powinna mieć oznaczenie +18. Ale o tym w dalszej części wpisu.]
Analizują tzw. kanon literatury dziecięcej, wyrzuciłbym z niego większość proponowanych tytułów. Dlaczego? Już śpieszę z wyjaśnieniem… Rzecz jasna wszystko subiektywnie.
Na odwrocie tej książki są słowa: Dobrze się zastanów, zanim zaczniesz czytać tę książkę na głos… Po lekturze Atramentowego serca, zacząłem się zastanawiać, co by było, gdyby to, co czytamy stawało się rzeczywistością, materializowało się obok nas. A przynajmniej istniałaby taka możliwość! Na myśl od razu przyszły mi grzędowiczowskiego stwory z Pana Lodowego Ogrodu, dementorzy, jak również zastępy orków, zmierzające na Helmowy Jar. Nie, nie chciałbym posiadać tak cudownego dary, jakim Cornelia Funke obdarzyła głównego bohatera – Mo.
Nigdy nie miałem psa. Jeden, jedyny raz rodzice wyrazili zgodę na czworonoga w naszym królestwie, które liczyło niecałe 50 m2. Miał to być owczarek collie. Jednak historia zakończyła się tragicznie… Po latach myślałem, że rodzice sklecili tę historyjkę, aby rakiem wycofać się ze swojej decyzji. Nie zmyślili. Niestety! Ale nie o tym… Dzisiaj o tym, że z dziećmi trzeba szczerze!!!
Przynajmniej mam nadzieję, że będzie to spojrzeniem od innej nieco strony.
Nie przepadam za kryminałami. W przeciwieństwie do większości czytających z mojej rodziny. Próbowałem przebrnąć przez powieści Chmielewskiej, a 15 lat temu przez serię “Ewa wzywa 07”. Nic z tego nie wyszło.
Z serią Millennium zetknąłem się jeszcze za czasów pracy w empiku. Była to zmora dla każdego – książki przychodziły w zastraszającej ilości, co w połączeniu z objętością sprawiało, że nie było miejsca na nie. Ktoś wtedy rzucił, iż to całkiem dobra powieść. Ale kryminał, więc odrzuciłem na starcie.
Dopiero w zeszłym roku, kiedy zbliżały się święta Bożego Narodzenia, zobaczyłem dwa tomy w bibliotece. Pomyślałem, iż coś trzeba czytać – wypożyczyłem.
| Źródło zdjęcia |
Mikael Blomkvist. Kiedy poznajemy tego mężczyznę, akurat ma kłopoty. Przegrywa sprawę sądową, w której został oskarżony o pomówienie znanego biznesmena. Jego gazeta – “Millennium” – popada przez to w kłopoty finansowe. Sam Blomkvist nie wie, co ze sobą zrobić. I tu z pomocą przychodzi Henrik Vanger – senior rodu Vangerów, który dla Mikaela ma intratne zlecenie. Chce, aby ten z jednej strony napisał jego biografię, a z drugiej wyjaśnił sprawę “morderstwa” Harriet Vanger (cioteczna wnuczka Henrika), którą traktował jak córkę.
